Nederland kent een aantal staande organisaties om incidenten en rampen te bestrijden. De bekendste is de brandweer, maar politie, geneeskundige hulp (GHOR) en Defensie werken vaak samen aan de bestrijding van grootschaliger incidenten. Daarnaast bestaan ook nog meewerkende partijen afhankelijk de situatie, zoals waterstaat, havenbedrijf, bedrijfshulpdiensten, specialisten gevaarlijke stoffen, en specialisten op het gebied van milieu, gezondheid, voeding, bouw, waterhuishouding en dergelijke.

 

Operationele organisaties zijn in hoge mate afgestemd op de dagelijkse stroom van standaardincidenten. Dat leidt tot een optimalisatie van de efficiency voor dat werk, maar gaat ten koste van een zekere mentale, organisatorische en materiele flexibiliteit, die onverwachte en met name grote incidenten lastig te bestrijden maakt. Opschaling, multidisciplinair optreden, verkenning, informatiedeling, uitstralingseffecten, bevelvoering en voortzettingsvermogen (het aaneengesloten volhouden) zijn dan kernbegrippen.

 

Voor de voorbereiding op grote incidenten worden grote en kostbare multidisciplinaire oefeningen gehouden waarin steeds weer de zelfde lessen worden geleerd, in plaats van de nieuwe lessen, die op voortschrijdend inzicht zouden duiden. Er is dus reden om het bestaande systeem van operationele organisaties aan te pakken en ze daarmee beter voor te bereiden op een bredere variëteit van incidenten. Het gevolg zal zijn dat ook de efficiency van het dagelijkse werk verbeterd kan worden. De verandering in omgevingsfactoren en de reorganisaties van operationele diensten vergen een visie op de organisatie die deze veranderingen relatief gemakkelijk absorbeert.